दिवस कडाक्यात संपला आणि कालाष्टमीची गुढ अंधारी रात्र सुरु झाली. पुणे ट्रेकर्स चा एक इंजिनियर, दुसरा मॅनेजर आणि तिसरा डॉक्टर ट्रेकर एका बॅटरीच्या उजेडात नारायणगडाची वाट चालू लागले. पुणे ट्रेकर्स म्हणजे आमावस्येचे ट्रेक असं गेली तीन वर्षाचे समिकरण. शिवरायांनी सर्व स्वाऱ्या आमावस्येच्या रात्री केल्या या संदर्भाचीही किनार. पण आजची रात्र वेगळी होती.
एक गृप पुण्यात वाघाच्या तावडीत सापडलेल्या सिंहगडाच्या विचारात तर दुसरा गावी गेलेला गृप घरदार सोडून शिवनेरीच्या कुशीत झोपण्याच्या तयारीत. सहा चा आकडा तीन वर आला आणि शिवनेरीवरचा मुक्काम ऐन वेळी नारायणगडाकडे झुकला. सहा सराईत पावलं रान कापत होती.
पायथ्याचं मंदीर मागं टाकलं. पायऱ्या आणि वारा उर दडपत होता. रातकिड्यांचीच तेवढी काय ती साथ... आणि दूर खोडदात चमकत्या चांदण्या. देवकीला अजून कळा यायच्या होत्या. मग पायलीचे पन्नास विषय चावून विषय इंद्राणीवर घसरला...
मजल दरमजल करत कोसभराचा निर्मनुष्य टापू पार करुन किल्ल्याचा माथा गाठला. मंदीर दृष्टीक्षेपात आलेलं. गाभाऱ्यातील दिव्याचा प्रकाश बाहेर पसरत होता. शिनवट्यानं अंग घामेजलेली. आता फाटक उघडायचं आणि हे... गार फरशीवर ताणून द्यायची. कासराभरच अंतर. मॅनेजरनं गेट उघडून आत पाहिले आणि गडी व्हलपटलाच. पांढरी साडी घातलेली काळीकुट्ट बाई कोपऱ्यात उभी होती. इंजिनिअरने डॉक्टरच्या अंगावर पडता पडता पाहिलं तर भयानक आकृती. सराईत पावलं सावरायला क्षणभर पुरला. दुसऱ्या क्षणी बॅटरीचा फोकस बाईवर...
गडी घाबरलं आणि बाई चार फुटावर दात विचकत भयाण हसत होती. ताई इथे काय करताय ? या पहिल्या प्रश्नाने भितीला सुरुंग लावला. ताई म्हणे मी इथेच असते. याची डोकी औट. आम्ही तर अनेकदा येतो. तुम्ही दिसला नाही कधी. मग ताई म्हणे... नाही मी आजच आले पहिल्यांदा. गडाच्या अत्युच्च टोकावर भयाण अंधारात ही पांढरी साडी घातलेली काळीकुट्ट बाई आणि त्यात तिची ही अशी उत्तरं. ट्रेकर गडी जाम.
मग इंजिनिअरने डोकं चालवलं... ताई, तुमच्या सोबत अजून कुणी असेल तर त्यांनाही बोलावून घ्या. तुम्ही इथे झोपा आम्ही बाहेर थांबतो पहारा देत. मी एकटीच आहे. ताईचं उत्तर पटेना. सारंच शंकास्पद. शेवटी तिघेही मंदीरातून बाहेर पडले. सर्व गड धुंडाळून काढला. पण बाईचा मैतर सापडेना. पु्न्हा आले मंदीरात. प्रश्नाची सरबत्ती सुरु होती... तिच्या चेहऱ्यावर भिती, चिंता दूर... उलट विलक्षण समाधानाचे भाव. शेवटी म्हणे बहिणीशी भांडण झाले
म्हणून आले इथे. नाव विचारलं तर कधी जाधव तर कधी दुसरं काही सांगायला लागली. वेडी नव्हती पण बोलात बोल लागेना. बरं ती तिथं व्हरांड्यात लोकांनी देवीला वाहिलेल्या हिरव्या साड्या अंगाखाली आथरुन आणि पांघरुन झोपायच्या तयारीत. मग ट्रेकर्सने झोपायचं कुठं ?
ताईला मंदीरात एका कोपऱ्यात झोपू द्यावं आणि आपण दुसऱ्या कोपऱ्यात झोपावं. पण उद्या काही उलटी बोंब झाली तर. तिनं काही जिवाचं बरं वाईट केलं तर. इंद्राणी परवडली पण हे नसतं लफडं नको. शेवटी ताई तुम्ही तुमच्या घरी जा. मंदीरात आम्ही झोपणार आहोत. पण ताई म्हणे मला गड उतरायला पायऱ्या दिसणार नाहीत. आता ही नवी आफत. शेवटी बॅटरी नको पण बाई जाऊद्या... दिली बॅटरी तिला आणि निट जायला सांगितलं घरी. बॅटरी गड उतरु लागली.
तरिही इंजिनिअरच्या जिवात जिव नव्हता. ही खाली कोसळली तर. थोड्या अंतरावर बॅटरी घुटमळायला लागली. गडावर पुन्हा तर्क वितर्कांना उत. नक्की तिचा जोडीदार तिथं असणार. पण दुसऱी बॅटरी दिसेना. अर्धा तास बॅटरी तिथंच घुटमळली, पण बंद झाली नाही. पुन्हा बॅटरी खाली निघाली. जाऊ द्या आता खाली मंदीर, घरं आसरा आहे चांगला. जाईल ती तिच्या घरी म्हणून गडावरचे दोन जिव बिनधास्त झाले. तिसऱ्याच्या मनात मात्र धाकधुक कायम होती. ताईच्या मनात पुन्हा भावांविषयी प्रेम जागृत झाले आणि तिने वर येवून डोक्यात द-गड घातला तर... मरा तिच्या आयला. झोपंचं खोबरं...
थरथरत्या हवेत थरथरती झोप झाली. ट्रेकर्स पहाटे उठले. गड उतरले. ताईची चौकशी केली. पण कुणाला काही माहिती नाही. बॅटरीचा काही मागसूस नाही. खोडदची किंवा गडाच्या वाडीची नसावीच बहुधा ती. कदाचित मावळी असेल. कदाचीत ठाकर, कातकरी. कदाचित कुणीच नसेल.
पण... नर्स आणि मास्तरणी सोडल्या तर इथे पांढरी साडी गठुडी पालथी घालूनही सापडणार नाही. मग ही पांढरीच साडी घालून गडावर का आली. तिनं देवीच्या साड्या आंथरुॉन पांघरुन का घेतल्या, हा एखाद्या अघोरी प्रथेचा, पुजा अर्चेचा, व्रत वैकल्याचा तर भाग नसेल. बरं तीचं लग्न नुकतंच झालं असावं असं वाटत होतं. मग नेमका काय प्रकार. की गुप्त खजिना वगैरे शोधणाऱ्या मेंटल टोळ्यांमधली असेल ही... खजिन्याच्या दिशेच्या शोधात देवीच्या आराधनेत.
तिच्याकडे एक पिशवी होती, पण तिच्यात फार थोडे सामान असावे काहीतरी. कदाचित गंडादोरी किंवा बिब्बे वगैरेही. या गडावर पुर्वीही खजिना शोधण्याचे वेडे चाळे केलेत म्हणे काहींनी. हा ही तसाच तर प्रकार नसेल... की खरंच ती घरी भांडण करुन विक्षिप्तपणे गडावर आली होती देवीच्या आसऱ्याला...
एक नार, तीन बेजार आणि प्रश्न हजार...
No comments:
Post a Comment